Waarom AI-fitnessapps herstel negeren (en waarom dat uitmaakt)

Hier is een ongemakkelijk feit over de AI-trainingboom. Bijna elke algoritmische fitnessapp kan je vertellen wat je moet tillen. Bijna geen enkele kan je vertellen of je lichaam er wel klaar voor is.

Dat is de omgekeerde wereld. Spieren worden niet opgebouwd tijdens de training. De sessie is de prikkel, en de groei vindt plaats in de dagen daarna, terwijl de spier herstelt. Dit betekent dat de allerbelangrijkste vraag die een trainingsalgoritme kan beantwoorden niet is "wat is de optimale oefening?", maar "ben je vandaag eigenlijk wel genoeg hersteld om te trainen?". Ik wil even doornemen wat de grote apps echt bijhouden, want als je het eenmaal ziet, kun je het niet meer ontzien.

Wat de algoritmen echt zien

Ik heb veel tijd besteed aan het lezen van de documentatie van de grote trainingsapps, deels uit professionele nieuwsgierigheid en deels omdat ik zelf een concurrerende engine heb gebouwd. Hier is de eerlijke samenvatting van hun herstel-inputs.

Fitbod berekent een herstelpercentage per spiergroep, wat geweldig klinkt, totdat je hun helppagina's leest en beseft dat de enige input de sets zijn die je in de app hebt gelogd. Niets anders. Niet je slaap, niet je stress, en niet dat potje voetbal dat je zondag hebt gespeeld.

JuggernautAI, de app voor powerlifters, draait op je zelfgerapporteerde inspanningsscores. Na je sets geef je aan hoe zwaar ze aanvoelden, en het systeem past de toekomstige training aan. Slim ontworpen, maar het betekent dat het model alleen weet wat jij het vertelt, en er is geen synchronisatie met de gezondheidsgegevens van je telefoon om op te vangen wat je vergeet.

Freeletics past zijn bodyweight-sessies ook aan op basis van je eigen beoordelingen en zegt duidelijk dat gegevens van wearables geen deel uitmaken van de vergelijking. Alpha Progression, een echt solide Duitse progressie-app, houdt je prestaties per set bij en zorgt voor wekelijkse progressie, maar heeft helemaal geen vermoeidheidsmodel per spier. Als de cijfers omhoog gingen, zal het wel goed met je gaan.

Zie je het patroon? Herstel is, als het al voorkomt, ofwel een verborgen score berekend op basis van gelogde sets, ofwel een enquêtevraag. Het is een input die schat moet worden, niet een toestand die gerespecteerd moet worden.

Ere wie ere toekomt

Laat ik eerlijk zijn, want één bedrijf neemt dit wel serieus. De RP Hypertrophy-app, gebouwd op de methodologie van Renaissance Periodization, stelt je gedetailleerde vragen over spierpijn, pomp en hoe gesloopt je je voelde na de training, en past je volume echt aan op basis van die antwoorden. Reviewers klagen meestal over de prijs en het jargon, niet over de logica. Als je een volumenerd bent die dol is op spreadsheets, is dit het serieuze alternatief in deze markt, en ik vertel je dat liever dan te doen alsof het niet bestaat.

Maar zelfs daar is herstel iets waar de app naar vraagt. Het is feedback voor het plan van volgende week. Het is nog steeds niet het punt waar het plan omheen is gebouwd.

Waarom dit je echt spieren kost

Je denkt misschien: prima, die apps schatten het herstel een beetje ruw in, hoeveel maakt dat nou echt uit?

Het maakt meer uit dan bijna al het andere, en dit is de simpele reden waarom. Het trainen van een spier die nog niet hersteld is, voegt geen extra prikkel toe bovenop de vorige. Het onderbreekt het herstelproces dat je juist sterker had moeten maken. Je komt opdagen, worstelt je door sets heen op misschien 80 procent van je normale gewichten, voelt je vreselijk, en loopt naar buiten terwijl je het gat alleen maar dieper hebt gegraven. Twee matige borsttrainingen in een week leveren minder op dan één geweldige training op volle capaciteit.

De omgekeerde fout is stiller, maar net zo duur. Wacht te lang en de spier is al klaar met aanpassen; je laat gratis groei liggen. Een goede timing is geen leuke extra. Timing is bijna het hele spel, en onderzoek naar trainingsfrequentie blijft rond hetzelfde idee cirkelen: train elke spier opnieuw wanneer deze hersteld is, niet eerder en niet veel later.

Een algoritme dat herstel niet nauwkeurig kan zien, kan niets timen. Het is een kok die niet kan proeven.

Een week waarin de verborgen score de mist in gaat

Abstracte argumenten zijn makkelijk van je af te schudden, dus laat me het concreet maken. Hier is een volkomen normale week, en wat een algoritme dat alleen naar gelogde sets kijkt daarvan denkt.

Maandag train je zwaar je benen en log je alles. Het model schroeft je benen omlaag en begint terug te tellen. Dinsdag ontploft het werk en slaap je vijf uur. Woensdag idem. Het model ziet niets, het herstel tikt volgens schema gewoon omhoog. Donderdag sleept een vriend je mee naar een voetbalwedstrijd, negentig minuten sprinten waar de app nooit van hoort. Vrijdagochtend meldt het algoritme vrolijk dat je benen op een gezond percentage zitten en schotelt je een squatsessie voor.

Elk getal in dat model is intern consistent, en elk getal is fout. Je werkelijke benen op vrijdag dragen twee korte nachten en een volledige wedstrijd met zich mee, bovenop de training van maandag. Je voelt het al bij de tweede opwarmset. De app zal het nooit weten, en erger nog, als je squatcijfers laag uitvallen, zullen sommige algoritmen dat interpreteren als zwakte en je toekomstige gewichten naar beneden bijstellen. Ze trekken precies de verkeerde les uit gegevens die ze verkeerd hebben begrepen.

Vermenigvuldig die week met een jaar en je krijgt de stille belasting die de meeste lifters betalen zonder het te weten: sessies die het herstel onderbreken in plaats van groei op te stapelen, plannen die zijn afgestemd op een lichaam dat alleen in het logboek bestaat. Er gaat nooit iets dramatisch mis. De progressie is gewoon voor altijd trager dan ze zou moeten zijn.

Hoe het eruitziet als je herstel serieus neemt

Dus hoe zou het eruitzien als een app herstel als de belangrijkste input zou behandelen in plaats van als een bijzaak? Dat kan ik je vertellen, want dat is de ontwerpfilosofie achter de S.H.A.R.P-engine van Workout With Me, en al het andere op onze op herstel gebaseerde training hub.

Ten eerste krijgt herstel een gezicht. Elke training die je logt, voedt een interactieve body map met kleurcodes die 6 spiercategorieën dekt, onderverdeeld in 19 subcategorieën. Getrainde spieren lichten op op basis van hoe zwaar ze zijn aangepakt en vervagen naarmate ze herstellen. Elke groep krijgt het label GESLOOPT, IN HERSTEL of HERSTELD, met een percentage en de resterende tijd. Je hoeft je niet af te vragen wat het algoritme denkt. Je ziet het gewoon.

Ten tweede krijgt herstel vetorecht. De engine plant een spier pas in als deze voor minstens 80 procent is hersteld. Niet "geeft de voorkeur aan frissere spieren". Doet het gewoon niet. Die ene regel is het verschil tussen herstel als suggestie en herstel als beslisser.

Ten derde, en dit is het deel waar ik het meest trots op ben, accepteert het model correcties. Geen enkele app kan de voetbalwedstrijd zien die je hebt gespeeld of de sessie die je ergens anders hebt gelogd. Dus tik je die spieren aan op de body map, markeert ze als gesloopt, en de engine plant eromheen alsof hij elke rep had bijgehouden. Een fout model is niet langer een doodlopende weg, maar een correctie van twee seconden.

De vraag die je aan elke fitnessapp moet stellen

De volgende keer dat je een AI-fitnessapp beoordeelt, sla dan de marketingpagina over en stel één vraag: als dit ding het mis heeft over mijn herstel, hoe kom ik daar dan achter en hoe los ik het op?

Voor de meeste apps is het eerlijke antwoord: dat doe je niet, en dat kun je niet. De score is verborgen, de inputs zijn beperkt, en je enige optie is erop vertrouwen of stoppen.

Ik vind dat je meer verdient dan blind vertrouwen. Je herstelstatus moet zichtbaar zijn, het moet het plan aansturen in plaats van het alleen maar te versieren, en je moet het in twee tikken kunnen corrigeren als het echte leven ertussen komt. Dat is de standaard waarvoor ik Workout With Me heb gebouwd. Het sociale gedeelte is gratis, en de engine is gratis te proberen. Bekijk je eigen body map na een week loggen, en ik denk dat het verschil voor zich spreekt.